The patient’s health and well-being should be doctors’ primary concern, as we are entrusted with the vital task of caring for those in need. The treatment given by the doctor should not cause any intentional harm to the patient – Do no harm. It is a fundamental principle that guides our actions and decisions in the medical field, reminding us that our interventions must always be in the best interest of those we serve. Doctors should maintain Confidentiality: Keep patient information private, ensuring that their trust in us is well-placed and respected. Additionally, doctors should practice Professionally, meaning they must engage in the art of medicine with integrity, compassion, and respect for each individual’s dignity and unique circumstances. This is the essence of the Hippocratic oath, which we doctors take when entering into this noble profession, a commitment to ethical behavior that reinforces our roles as healers. And believe me, most of us follow it word for word, striving diligently to uphold these values in every patient interaction. Still, in the last few years, we have witnessed a disheartening trend where people are losing trust in our fraternity, and to a certain extent, we doctors are also losing the self-confidence that comes from knowing we are practicing ethically. This erosion of trust can be attributed to various factors, such as media portrayals of medical negligence, increased scrutiny of healthcare practices, and a growing public demand for transparency. Why is this happening, and can we change it for good? It is imperative that we engage in open dialogues with our patients, addressing their concerns, and fostering a deeper understanding of our shared goals in pursuit of health and healing.

Not very long back, medical practice was being done by doctors who were like extended family members. Similar to an old Bollywood movie, if someone fell ill, even with a serious condition like a heart attack, these family physicians used to visit the patient personally at home, providing not just medical care but also empathy and emotional support. They would dispense medicines on the spot, examine the patient thoroughly, encourage them, and pacify the family, ensuring that everyone felt reassured during trying times. Only very serious patients used to go to the hospital, a reflection of a time when community-based care was the norm, and it fostered a strong sense of trust and connection between the doctor and the patient. This has led to the prevalent belief among the populous that medical care was always accessible and personal. However, the flip side of this narrative, which we often ignore, is that many patients did not receive any kind of medical care before perishing from diseases now considered trivial in the modern era, illustrating the gaps in healthcare access despite the personal touch of family physicians. Nevertheless, because of this personal bond and the dedicated attention given to each patient, there was no question of mistrust regarding the treatments provided; doctors were revered and considered next to god, shaping the culture of healthcare. As there were limited medicines and resources available at that time, the cost of medical therapy used to be nominal, allowing even the less affluent members of the community to seek care. This unique blend of professionalism and personal relationships created a healthcare system that, while not without its flaws, made patients feel valued and cared for, setting a standard of practice that many still yearn for today.

In the last 4 to 5 decades, there has been an explosion of knowledge, especially in the medical field, transforming the landscape of healthcare dramatically. This field has grown so vast that no single person can fully comprehend and practice it as a whole; the accumulation of information and discoveries necessitates specialization in various subfields. A multitude of new surgeries have been devised, showcasing innovative techniques and approaches that are saving millions of lives and providing hope where there once was none. These advancements have not only improved the outcomes of patients but have also enhanced the overall quality of life. Nowadays, minimally invasive procedures have been developed, leading to faster recovery times and reduced hospital stays, allowing patients to return to their daily routines much sooner than in the past. Furthermore, a plethora of new drugs are coming out despite stringent clinical trials, which were very few previously; these medications are effectively treating conditions that were once considered untreatable and are saving and prolonging lives. This ongoing evolution in medicine highlights the importance of continuous research, technological advancements, and collaboration among healthcare professionals, ensuring that the future of medicine remains bright and promising.

If we take cardio-thoracic science in particular, this field has always been at the forefront of inventions, primarily driven by the urgent needs of medical science and technology. To enumerate a few milestones, the first heart surgery was performed not even a century ago—in 1944—a groundbreaking event that laid the foundation for future advances. Following this, the first coronary artery bypass surgery (CABG) occurred in 1960, marking a significant step forward in surgical techniques; since then, the evolution has been remarkably swift and impressive. The first angioplasty was performed by Dr. Andreas Grüntzig in 1977, a procedure that revolutionized how we treat blocked arteries. Subsequently, the first coronary stent was invented in 1991, a device that epitomizes innovation for keeping arteries open. The introduction of the first drug-eluting stent in 2001 further transformed interventional cardiology, significantly improving patient outcomes by reducing the risk of restenosis. Most recently, the first Transcatheter Aortic Valve Replacement (TAVR/TAVI) was successfully completed in 2002, emphasizing the continuous advancement in minimally invasive techniques. Each of these advancements is not just a milestone but a testament to the relentless pursuit of knowledge and innovation within this field. One can only imagine how rapidly the field is evolving, and this is just in interventional cardiology alone; I haven’t even mentioned other specialties such as heart failure, electrophysiology, and pediatric cardiology, all of which are also advancing at an astonishing pace. It is important to recognize that no single cardiologist can feasibly learn and master every aspect of this vast field perfectly; hence, there exist numerous sub-specialties. Collaborative work among these experts helps ensure optimal outcomes for patients, as each specialist brings unique skills and insights that enhance the overall quality of care. This collaborative approach is essential for navigating the complexities and diversities within the realm of cardiovascular medicine.

These developments have two primary effects. Firstly, many sub-specialties have emerged, leading to a scenario where doctors are now specializing in a limited field rather than being well-versed in a comprehensive area of medicine like the traditional family physicians once were, who were often viewed as demigods in their ability to address a wide array of health issues. This shift means that patients may find it increasingly challenging to access holistic care, as they will likely need to see multiple specialists for different aspects of their health, potentially resulting in fragmented treatment and increased complexity in managing their overall well-being.

Secondly, the exuberant cost associated with developing and practicing new therapies has made the management of various diseases exceedingly expensive. In many cases, medical expenses can escalate to crores of rupees, placing significant financial burdens on patients and healthcare systems alike. This high cost not only limits accessibility to advanced treatments for many but can also lead to difficult decisions for families regarding their health care options. These trends exemplify the critical need for a balance between specialized medical advancements and the accessibility and affordability of healthcare for all individuals.

Imagine a scenario set in an Indian city 40 years ago, where an individual suffers a heart attack. At that time, the only treatments available were rudimentary pain-relieving medications, such as Morphine, along with the recommendation for strict bed rest. In that era, a significant 30% of heart attack patients unfortunately succumbed to their condition, while a more fortunate 70% managed to survive despite the scant treatment options and the limited understanding of cardiac care.

Fast forward to the present day, and envision the same patient arriving at a modern healthcare facility. The protocols in place today are exponentially improved. Upon arrival, the patient would be subjected to immediate evaluation and stabilization in a well-equipped emergency department. The advancements in medical technology have transformed the landscape of cardiac care; now, an interventional cardiologist would swiftly perform a primary coronary angioplasty (PAMI) to clear the blocked culprit vessel. This punctual intervention greatly enhances the chances of survival.

For those patients presenting with more serious conditions, modern healthcare offers ventilatory and dialysis support provided by highly trained critical care physicians in advanced ICU settings. In extreme cases, where the situation is particularly dire, life-saving equipment like Extracorporeal Membrane Oxygenation (ECMO) or ventricular assist devices becomes available. These advanced interventions, typically managed by skilled cardio-thoracic surgeons, have the potential to save lives that previously had limited options.

With all these developments, the survival rate has skyrocketed to nearly 95% for heart attack patients treated in modern facilities. However, a stark reality persists: the financial implications of such advanced treatments are substantial, often reaching into the millions of rupees if interventions like ECMO or assist devices are necessary. This dramatic increase in treatment costs frequently leads to public scrutiny, where patients and their families may unfairly attribute these high expenses to doctors, accusing them of profiting at the expense of those in need.

Another factor contributing to the escalating costs of medical services today is the corporate culture that has increasingly taken root within the healthcare system. This evolution has introduced a variety of managerial aspects to the medical field, often relegating doctors to just one component of a larger system. Despite being the most crucial part of this equation, physicians may find themselves distanced from direct financial decision-making. Nevertheless, in my view, it is essential to recognize that this transformation has brought more positive effects to healthcare than detriments.

The rise of sophisticated corporate hospitals has established standardized operational protocols, ultimately streamlining what was once a chaotic Indian medical landscape. These changes have enabled diverse specialties to converge within the same multispeciality hospital, allowing patients to receive the best possible treatments without the need to navigate fragmented care across various facilities. This integration and advancement are revolutionary compared to the limited options available just a few decades ago, marking a significant leap forward in providing comprehensive medical care to an increasingly demanding patient population.

As everywhere, there are few bad people in the medical fraternity who engage in malpractice, performing unrequited procedures or unnecessary operations; however, these incidents are extremely rare. The vast majority of medical professionals adhere to high ethical standards, providing compassionate and competent care to their patients. Moreover, there are stringent laws in place to regulate these activities, ensuring that any form of malpractice is met with appropriate consequences. The healthcare industry is also fortified by a constant process of peer review, where medical practices are evaluated and critiqued by fellow professionals to maintain quality and integrity. The same principle applies to organizations, hospitals, and corporations; although only a small number of hospitals may be involved in malpractices—capable of directly harming patients’ health—the majority are dedicated to improving patient outcomes. This collective effort emphasizes the commitment to patient safety and the relentless pursuit of excellence in medical care, ultimately reinforcing trust in healthcare systems.

The role of government is crucial in healthcare. The USA, which is a leader in all medical innovations, spends a staggering 15% of its GDP on healthcare, which is probably more than India’s total GDP. In contrast, India has historically spent very minimally on healthcare, leading to significant gaps in access and quality. Government hospitals struggle to attract the best talent in the medical field, resulting in a situation where skilled doctors naturally gravitate towards the private healthcare system, where they perceive better opportunities and work conditions. Imagine if we could develop a comprehensive healthcare system where patients have access to the best treatments at the least possible cost, while treating doctors receive competitive salaries. This system would not only allow them to take on their clinical duties but also provide them with ample time for clinical and basic science research. Moreover, it would create a healthy environment conducive to training both undergraduate and postgraduate medical students, nurturing the next generation of healthcare professionals. Given these circumstances, one must question why anyone would choose to pursue private practice, which is inherently competitive and often riddled with unhealthy competition and stress. However, the tides are turning for the better, as ongoing reforms, increased funding, and improvements in healthcare policy indicate that in the near future, we will witness a significantly improved healthcare landscape that benefits both providers and patients alike.

As we stand at this crossroads of medical advancement and public perception, it is imperative that we bridge the widening gap between doctors and society. While the medical field has evolved tremendously, bringing life-saving treatments and groundbreaking innovations, it has also introduced complexities that can sometimes alienate patients. The need of the hour is to foster stronger doctor-patient relationships built on transparency, empathy, and trust. We must continue to educate the public about the realities of modern medicine, its costs, and the ethical standards that most doctors uphold with utmost sincerity. At the same time, policymakers should work towards creating a system where quality healthcare is both accessible and affordable for all. By embracing open dialogue, reinforcing ethical medical practice, and ensuring responsible healthcare management, we can restore the faith that once made doctors revered members of society. The future of medicine remains promising, and with collective effort, we can ensure that trust in the medical fraternity not only endures but flourishes.

Dr. Tamiruddin A. Danwade

Consultant Interventional Cardiologist.

Dr. Tamiruddin A. Danwade is a highly regarded Consultant Interventional Cardiologist with extensive expertise in cardiovascular health. He practices at both Mother and Rhythm Clinics located in Seawoods and Kharghar, where he provides specialized care to patients with various heart conditions. In addition to his work at the clinics, Dr. Danwade is affiliated with Bharati Vidyapeeth and Medicover Hospitals in Kharghar, institutions known for their advanced medical facilities and commitment to patient-centered care. Through his practice, he aims to enhance patient outcomes by integrating innovative interventional techniques and comprehensive treatment plans tailored to each individual’s needs. With a passion for education and a dedication to staying updated on the latest advancements in cardiology, Dr. Danwade remains a trusted resource for both patients and the medical community.

रुग्णांचे आरोग्य , शारीरिक आणि मानसिक स्वास्थ्य हे डॉक्टरांचे प्राथमिक लक्ष असले पाहिजे, कारण समाजाने आपल्यावर गरजूंना मदत करण्याची महत्त्वाची जबाबदारी सोपवलेली आहे. डॉक्टरांनी दिलेल्या उपचारांमुळे रुग्णाला कोणताही हेतुपुरस्सर नुकसान होऊ नये हा एक मूलभूत नियम आहे जो वैद्यकीय क्षेत्रात आपल्या कृती आणि निर्णयांना मार्गदर्शन करतो, याची आठवण करून देतो की आपले हस्तक्षेप नेहमी ज्यांची आपण सेवा करतो त्यांच्या सर्वोत्तम हितासाठी असले पाहिजेत. डॉक्टरांनी गोपनीयता जपावी: रुग्णांची माहिती खाजगी ठेवावी, हे सुनिश्चित करावे की त्यांच्या विश्वासाचा आदर केला जातो. याव्यतिरिक्त, डॉक्टरांनी व्यावसायिकता जपावी, म्हणजे त्यांनी सचोटी, करुणा आणि प्रत्येक व्यक्तीच्या कठीण परिस्थितीचा आदर करून वैद्यकशास्त्राच्या व्यवसाय करावा. अशी ही व्हिप्पोक्रेटिक शपथ आहे, जी आम्ही डॉक्टर या नात्याने या उदात्त व्यवसायात प्रवेश करताना घेतो, नैतिक वर्तनाची ही बांधिलकी आमच्या उपचारामध्ये सतत मार्गदर्शक करते. आणि माझा विश्वास आहे, आमच्यापैकी बहुतेक जण त्याचे तंतोतंत पालन करतात, प्रत्येक रुग्णाच्या उपचारात या मूल्यांचे पालन करण्यासाठी परिश्रमपूर्वक प्रयत्न करतात. तरीही, गेल्या काही वर्षांमध्ये, आपण एक निराशाजनक चित्र पाहतोय जिथे लोक वैद्यकीय श्रेत्रावरचा विश्वास गमावत आहेत आणि काही प्रमाणात, आम्ही डॉक्टरसुद्धा नैतिकतेने व्यवसाय करत आहोत या जाणिवेतून येणारा आत्मविश्वास गमावत आहोत. विश्वासाची ही घसरण विविध कारणांमुळे झाली आहे, जसे की वैद्यकीय श्रेत्राचे प्रसारमाध्यमांमध्ये नकारात्मक चित्रण, आरोग्य सेवा पद्धतींची वाढती छाननी आणि पारदर्शकतेची वाढती सार्वजनिक मागणी. वगैरे. हे आपण कायमस्वरूपी बदलू शकतो का?

फार पूर्वी, वैद्यकीय व्यवसाय ज्या डॉक्टरांकडून केला जात होता ते कुटुंबातील एका सदस्यांसारखे असत. एखाद्या जुन्या बॉलिवूड चित्रपटाप्रमाणे, जर कोणाला हृदयविकारासारख्या गंभीर आजाराने त्रास झाला, तरी हे फॅमिली डॉक्टर घरी रुग्णाला भेट देत असत, केवळ वैद्यकीय सेवाच नव्हे तर सहानुभूती आणि भावनिक आधारही पुरवत असत. ते जागेवरच औषधे देत, रुग्णाची पूर्ण तपासणी करत, त्यांना प्रोत्साहन देत आणि कुटुंबाला शांत करत, कठीण काळात प्रत्येकाला दिलासा मिळेल याची खात्री करत. फक्त गंभीर रुग्णच रुग्णालयात जात असत, हा त्यावेळचा नियम होता आणि त्यामुळे डॉक्टर आणि रुग्ण यांच्यात दृढ विश्वास आणि संबंध निर्माण झाले होते. लोकांमध्ये असा समज रूढ आहे की जुन्याकाळात वैद्यकीय सेवा नेहमीच सहज उपलब्ध आणि वैयक्तिक होती. तथापि, या कथानकाचा दुसरा पैलू, ज्याकडे आपण दुर्लक्ष करतो, तो हा आहे की अनेक रुग्णांचे आधुनिक काळात क्षुल्लक मानल्या जाणाऱ्या आजारांमुळे मृत्यू होत असत आणि त्यासाठी कोणत्याही प्रकारची वैद्यकीय सेवा मिळत नसे , फॅमिली डॉक्टरांचा वैयक्तिक स्पर्शा असूनही आरोग्य सेवांच्या उपलब्धतेत असंख्य त्रुटी होत्या . तरीही, या वैयक्तिक बंधनामुळे आणि प्रत्येक रुग्णाला दिलेल्या समर्पित लक्षामुळे, दिलेल्या उपचारांबद्दल अविश्वासाचा प्रश्नच नव्हता; डॉक्टरांना आदरणीय मानले जात असे आणि देवाच्या खालोखाल मानले जात असे. त्यावेळी मर्यादित औषधे आणि संसाधने उपलब्ध असल्याने, वैद्यकीय उपचारांचा खर्च नाममात्र असे, ज्यामुळे समाजातील कमी श्रीमंत सदस्यांनाही उपचार घेता येत असे. व्यावसायिकता आणि वैयक्तिक संबंधांच्या या अनोख्या मिश्रणाने एक आरोग्य सेवा प्रणाली तयार केली, जी त्रुटींशिवाय नसली तरी, रुग्णांना मूल्यवान आणि काळजी घेतलेली जाणवत होती. गेल्या ४ ते ५ दशकांमध्ये, ज्ञानाचा, विशेषतः वैद्यकीय क्षेत्रात, मोठा स्फोट झाला आहे, ज्यामुळे आरोग्यसेवेचे स्वरूप नाटकीयरित्या बदलले आहे. हे क्षेत्र इतके मोठे झाले आहे की कोणतीही एक व्यक्ती ते पूर्णपणे समजू शकत नाही आणि संपूर्णपणे त्याचा वापर करू शकत नाही; माहिती आणि शोधांच्या संचयामुळे विविध उपक्षेत्रातspecialization असणे आवश्यक झाले आहे. अनेक नवीन शस्त्रक्रियांचा शोध लागला आहे, ज्या लाखो लोकांचे जीव वाचवत आहेत आणि जिथे पूर्वी कोणतीही आशा नव्हती तिथे आशा निर्माण करत आहेत. या प्रगतीमुळे केवळ रुग्णांचे उपचार सुधारले नाहीत, तर जीवनाची एकूण गुणवत्ताही वाढली आहे. आजकाल अनेक noninvasive procedures विकसित केल्या झाल्याने आहेत, ज्यामुळे लवकर बरे होण्याची वेळ आणि रुग्णालयात राहण्याचा कालावधी कमी झाला आहे, ज्यामुळे रुग्ण पूर्वीपेक्षा खूप लवकर त्यांच्या दैनंदिन दिनचर्येत परत येऊ शकतात. शिवाय, अनेक नवीन औषधे येत आहेत; ही औषधे एकेकाळी असाध्य मानल्या जाणाऱ्या परिस्थितींवर प्रभावीपणे उपचार करत आहेत आणि जीव वाचवत आहेत आणि आयुष्यमान वाढवत आहेत. औषधांमधील हा सततचा विकास सतत संशोधन, तांत्रिक प्रगती, आरोग्य सेवा व्यावसायिकांमधील सहकार्याची गरजेचे महत्त्व अधोरेखित करते. जर आपण केवळ ह्वदयविकार विज्ञानाचा विचार केला, तर हे क्षेत्र नेहमीच नवनवीन शोधांच्या आघाडीवर राहिले आहे, मुख्यतः वैद्यकीय विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाच्या निकडीच्या गरजेमुळे. काही महत्त्वाचे टप्पे नमूद करणे झाल्यास, पहिली हृदय शस्त्रक्रिया १९४४ मध्ये झली ज्याने भविष्यातील प्रगतीचा पाया घातला. यानंतर, पहिली कोरोनरी आर्टरी बायपास सर्जरी (CABG) १९६० मध्ये झाली, तेव्हापासून, विकास लक्षणीयरीत्या जलद आणि प्रभावी झाला . पहिली अँजिओप्लास्टी डॉ. Andreas Grüntzig यांनी १९७७ मध्ये केली, एक प्रक्रिया ज्याने आपण ब्लॉक झालेल्या धमन्यांवर उपचार कसा करतो यात क्रांती घडवली. त्यानंतर, १९९१ मध्ये पहिला कोरोनरी स्टेंटचा शोध लागला, एक उपकरण जे धमन्या उघड्या ठेवते. २००१ मध्ये पहिल्या ड्रग-एल्युटिंग स्टेंटची उपलब्ध झाल्याने इंटरव्हेंशनल कार्डिओलॉजीमध्ये आणखी बदल झाला, ज्यामुळे नवीन ब्लाकचा धोका कमी होउन रुग्णांच्या उपचारात लक्षणीय सुधारणा झाली. अगदी अलीकडे, २००२ मध्ये पहिले Transcatheter Aortic Valve Replacement (TAVR/TAVI) यशस्वीरित्या पूर्ण झाले. यापैकी प्रत्येक प्रगती केवळ एक महत्त्वाचा टप्पा नाही, तर या क्षेत्रातील ज्ञान आणि नवकल्पनांच्या अथक प्रयत्नांचा पुरावा आहे. हे क्षेत्र किती वेगाने विकसित होत आहे याची कल्पनाच करता येत नाही आणि हे फक्त इंटरव्हेंशनल कार्डिओलॉजीमध्ये आहे; मी अजून हार्ट फेल्युअर, इलेक्ट्रोफिजियोलॉजी आणि पेडियाट्रिक कार्डिओलॉजीसारख्या इतर specialty चा उल्लेखही केलेला नाही, जे सर्व आश्चर्यकारक वेगाने प्रगती करत आहेत. हे ओळखणे महत्त्वाचे आहे की कोणताही एक कार्डिओलॉजिस्ट या विशाल क्षेत्रातील प्रत्येक पैलू पूर्णपणे शिकू आणि त्यात प्रावीण्य मिळवू शकत नाही; म्हणूनच, अनेक उप-विशेषता अस्तित्वात आहेत. या तज्ञांमधील सहकार्यात्मक कार्य रुग्णांसाठी इष्टतम परिणाम सुनिश्चित करण्यात मदत करतात कारण प्रत्येक तज्ञ आपली विशेष कौशल्ये आणि अंतर्दृष्टी आणतो जे उपचाराच्या एकूण गुणवत्तेत वाढ करतात. या घडामोडींचे दोन प्राथमिक परिणाम झाले आहेत. पहिले म्हणजे, अनेक उप-विशेषता उदयास आल्या आहेत, ज्यामुळे एक परिस्थिती निर्माण झाली आहे जिथे डॉक्टर आता मर्यादित क्षेत्रातspecialization करत आहेत, या बदलाचा अर्थ असा आहे की रुग्णांना समग्र उपचार घेणे अधिकाधिक कठीण वाटू शकते, कारण त्यांना त्यांच्या आरोग्याच्या वेगवेगळ्या पैलूंसाठी अनेक तज्ञांना भेटण्याची आवश्यकता भासते , ज्यामुळे उपचार करण्याची गुंतागुंत वाढते.

दुसरा परिणाम म्हणजे उपचार विकसित करण्यासाठी आणि ते देण्यासाठी येणाऱ्या प्रचंड खर्चामुळे विविध रोगांचे व्यवस्थापन अत्यंत महाग झाले आहे. अनेक आजारांच्या उपचारात वैद्यकीय खर्च करोडो रुपयांपर्यंत वाढू शकतो, ज्यामुळे रुग्ण आणि आरोग्य सेवा प्रणाली दोघांवरही मोठा आर्थिक भार पडतो. या उच्च खर्चामुळे अनेकांसाठी प्रगत उपचारांची उपलब्धता मर्यादित होते. तर कुटुंबांना आजारी व्यक्तींच्या आरोग्य सेवा पर्यायांबाबत कठीण निर्णय घ्यावा लागतो .
हे वैद्यकीय प्रगती आणि सर्व व्यक्तींसाठी आरोग्यसेवेची उपलब्धता यांच्यातील समतोलची गंभीर गरज दर्शवते.

हे थोडे व्यवस्थित समजण्यासाठी चाळीस वर्षांपूर्वीच्या भारतातील एका शहराचा विचार करा, जिथे एका व्यक्तीला हृदयविकाराचा झटका आला आहे . त्यावेळी, उपलब्ध उपचार म्हणजे मॉर्फिनसारखी प्राथमिक वेदनाशामक औषधे आणि सक्तीची विश्रांतीची शिफारस. त्या काळात, हृदयविकाराच्या झटक्याने ग्रस्त असलेल्या 30% रुग्णांना दुर्दैवाने आपला जीव गमावला लागत असे.

आता आजच्या काळात त्याच रुग्णाला आधुनिक आरोग्य सुविधेत आणल्याची कल्पना करा. आज अस्तित्वात असलेले protocols खूप सुधारले आहेत. रुग्णालयात पोहोचल्यावर, रुग्णाची तातडीने तपासणी केली जाते आणि सुसज्ज आपत्कालीन विभागात त्याला स्थिर केले जाईल त्यानंतर या रुग्णावर एक इंटरव्हेंशनल कार्डिओलॉजिस्ट त्वरित प्राथमिक कोरोनरी अँजिओप्लास्टी (PAMI) करेल ज्यामुळे ब्लॉक झालेली रक्तवाहिनी साफ होईल. या वेळेवरच्या हस्तक्षेपामुळे रुग्ण जगण्याची शक्यता खूप वाढते.
जर रुग्णांची स्थिती अधिक गंभीर असेल तर त्यांच्यासाठी आधुनिक प्रगत आयसीयू सेटिंग्जमध्ये अत्यंत प्रशिक्षित क्रिटिकल केअर डॉक्टरांद्वारे व्हेंटिलेटरी आणि डायलिसिस सपोर्ट पुरवला जाईल . अत्यंत गंभीर प्रकरणांमध्ये एक्सट्राकोर्पोरियल मेम्ब्रेन ऑक्सिजननेशन (ECMO) किंवा व्हेंट्रिकुलर असिस्ट डिव्हाइसेससारखी जीवनरक्षक उपकरणे वापरली जातील.

या सर्व प्रगत उपचारांमूळे हृदयविकारच्या रुग्णांचा वाचण्याचे प्रमाण जवळपास ९५% पर्यंत वाढले आहे. तथापि, एक कठोर वास्तव अजूनही आहे: अशा प्रगत उपचारांचे आर्थिक परिणाम खूप मोठे असतात, ECMO किंवा सहाय्यक उपकरणांसारखे हस्तक्षेप आवश्यक असल्यास ते कोट्यवधी रुपयांपर्यंत पोहोचू शकतात. उपचारांच्या खर्चात झालेली ही मोठी वाढ अनेकदा लोकांना विचार करण्यास प्रवृत्त करते, जिथे रुग्ण आणि त्यांचे कुटुंबीय या मोठ्या खर्चाचे खापर डॉक्टरांवर फोडतात आणि गरजूंना मदत करण्याऐवजी डॉक्टर स्वतःचा फायदा करून घेत आहेत असा आरोप करतात, जे की खोटे आणि अन्यायकारक आहे.

आज वैद्यकीय सेवांच्या वाढत्या खर्चात आणखी एक घटक भर घालतो तो म्हणजे आरोग्य सेवा प्रणालीत वाढत असलेली कॉर्पोरेट संस्कृती. या उत्क्रांतीने वैद्यकीय क्षेत्रात विविध व्यवस्थापकीय पैलू आणले आहेत, ज्यामुळे डॉक्टरांना अनेकदा मोठ्या प्रणालीचा फक्त एक घटक म्हणून स्थान दिले जाते. या समीकरणात सर्वात महत्त्वाचा भाग असूनही, डॉक्टरांना थेट आर्थिक निर्णय प्रक्रियेपासून दूर ठेवले जाऊ शकते. तरीही, माझ्या मते, हे ओळखणे आवश्यक आहे की या बदलामुळे आरोग्यसेवेला तोट्यापेक्षा अधिक सकारात्मक परिणाम मिळाले आहेत.
आधुनिक कॉर्पोरेट रुग्णालयांच्या वाढीमुळे चांगले प्रोटोकॉल स्थापित झाले आहेत, ज्यामुळे एकेकाळी गोंधळलेल्या भारतीय वैद्यकीय क्षेत्रात सुसूत्रता आली आहे. या बदलांमुळे विविध specialty एकाच मल्टीस्पेशालिटी हॉस्पिटलमध्ये एकत्र येणे शक्य झाले आहे, ज्यामुळे रुग्णांना विविध ठिकाणी विखुरलेल्या उपचारांची गरज न पडता सर्वोत्तम उपचार मिळू शकतात. हे एकत्रीकरण आणि प्रगती काही दशकांपूर्वी उपलब्ध असलेल्या मर्यादित पर्यायांच्या तुलनेत क्रांतिकारी आहे.

जसे इतर श्रेत्रात असतात तसेच वैद्यकीय क्षेत्रात काही वाईट लोक देखील आहेत जे गैरव्यवहारात गुंतलेले असतात, अनावश्यक प्रक्रिया करतात किंवा अनावश्यक ऑपरेशन्स करतात; तथापि, या घटना अत्यंत दुर्मिळ आहेत. बहुतेक वैद्यकीय व्यावसायिक उच्च नैतिक मानकांचे पालन करतात, त्यांच्या रुग्णांना सक्षम उपचार देतात. शिवाय, या क्रियाकलापांचे नियमन करण्यासाठी कठोर कायदे अस्तित्वात आहेत, ज्यामुळे कोणत्याही प्रकारच्या गैरव्यवहाराला योग्य परिणाम भोगावे लागतील याची खात्री होते. आरोग्य सेवा सतत peer review च्या प्रक्रियेद्वारे मजबूत केला जाते, जिथे वैद्यकीय पद्धतींचे मूल्यमापन केले जाते आणि गुणवत्ता आणि अखंडता राखण्यासाठी सहकारी व्यावसायिकांकडून त्योग्यवेळी टीका केली जाते. हेच तत्त्व संस्था, रुग्णालये आणि कॉर्पोरेशन्सना लागू होते; जरी काही रुग्णालये गैरव्यवहारात गुंतलेली असू शकतात—ज्या रुग्णांच्या आरोग्याला थेट हानी पोहोचवू शकतात—पण बहुतेक रुग्णांचे योग्य उपचार करण्यासाठी समर्पित आहेत.

आरोग्यसेवेत सरकारची भूमिका महत्त्वाची असते. वैद्यकीय संशोधनात आघाडीवर असलेल्या अमेरिकेमध्ये, जीडीपीचा १५% खर्च आरोग्यावर केला जातो, जो कदाचित भारताच्या एकूण जीडीपीपेक्षाही जास्त असेल. याउलट, भारताने ऐतिहासिकदृष्ट्या आरोग्यावर खूप कमी खर्च केला आहे, ज्यामुळे उपलब्धता आणि गुणवत्तेत मोठी दरी निर्माण झाली आहे. सरकारी रुग्णालये वैद्यकीय क्षेत्रातील सर्वोत्तम प्रतिभा आकर्षित करू शकत नाहीत ज्यामुळे कुशल डॉक्टर नैसर्गिकरित्या खाजगी आरोग्य सेवा प्रणालीकडे आकर्षित होतात, जिथे त्यांना चांगल्या संधी मिळतात आणि कामाचे चांगले वातावरण मिळते . कल्पना करा की आपण एक सर्वसमावेशक आरोग्य सेवा प्रणाली विकसित करू केली जिथे रुग्णांना कमीत कमी खर्चात सर्वोत्तम उपचार उपलब्ध असतील, आणि उपचार करणाऱ्या डॉक्टरांना योग्य वेतन मिळेल. ही प्रणाली त्यांना केवळ त्यांची वैद्यकीय कर्तव्ये पार पाडण्यासच प्रोत्साहन देणार नाही, तर त्यांना क्लिनिकल आणि बेसिक सायन्स संशोधनासाठी पुरेसा वेळही देईल. शिवाय, ते अंडरग्रेजुएट आणि पोस्टग्रेजुएट वैद्यकीय विद्यार्थ्यांच्या प्रशिक्षणासाठी अनुकूल असे आरोग्यदायी वातावरण तयार करेल, ज्यामुळे आरोग्य सेवेचे भविष्य उज्ज्वल होईल. या परिस्थितीत, कोणी खाजगी प्रॅक्टिस का निवडेल, जी स्वाभाविकपणे स्पर्धात्मक असते आणि अनेकदा अस्वस्थ स्पर्धा आणि तणावाने भरलेली असते, असा प्रश्न पडतो. तथापि, गेल्या काही वर्षांमध्ये परिस्थितीमध्ये सुधारणा झाली आहे , वाढलेले निधी आणि आरोग्य धोरणांमध्ये सुधारणा दर्शवतात की नजीकच्या भविष्यात आपण एक महत्त्वपूर्ण सुधारित आरोग्य सेवा पाहू जे डॉक्टर आणि रुग्ण दोघांनाही फायदेशीर ठरेल.

या क्षणी आपण वैद्यकीय प्रगती आणि लोकांच्या त्याविषयीच्या समजुती यांच्यातील महत्त्वाच्या टप्प्यावर वर उभे आहोत, डॉक्टर आणि समाजामधील वाढणारी दरी कमी करणे अत्यावश्यक आहे. वैद्यकीय क्षेत्रात प्रचंड विकास झाला असला, जीवनरक्षक उपचार आणि महत्त्वपूर्ण नवकल्पना आल्या असल्यातरी , त्यात काहीवेळा रुग्णांना परकेपणा वाटणारी गुंतागुंतही निर्माण झाली आहे. आजच्या घडीला डॉक्टर-रुग्ण यांच्यातील मजबूत संबंध वाढवण्याची गरज आहे , जे पारदर्शकता, सहानुभूती आणि विश्वासावर आधारित असतील. आपण आधुनिक वैद्यकशास्त्र, त्याचे खर्च त्याबद्दल जनतेला शिक्षित करत राहणे आवश्यक आहे. आणि बहुतेक डॉक्टर अत्यंत प्रामाणिकपणे ज्या नैतिक मानकांचे पालन करतात याचीही समाजाला जाणीव करून देणे गरजेचे आहे. त्याच वेळी, धोरणकर्त्यांनी अशी प्रणाली तयार करण्यासाठी कार्य केले पाहिजे जिथे दर्जेदार आरोग्य सेवा सर्वांसाठी सहज उपलब्ध आणि परवडणारी असेल. खुल्या संवादाचा स्वीकार करून, नैतिक वैद्यकीय पद्धतीला बळकटी देऊन आणि जबाबदार आरोग्य सेवा व्यवस्थापन सुनिश्चित करून, आपण पूर्वीप्रमाणे डॉक्टरांना समाजाचे आदरणीय सदस्य बनवणाऱ्या विश्वासाची पुनर्स्थापना करू शकतो. वैद्यकीय क्षेत्राचे भविष्य आशादायक आहे आणि सामूहिक प्रयत्नांनी आपण खात्री करू शकतो की वैद्यकीय क्षेत्रावरील समाजाचा विश्वास केवळ टिकून राहणार नाही तर वाढेल.

डॉक्टर तमिरुद्दीन दानवाडे,
ह्वदयरोगतज्ञ नवी मुंबई.